عجیب است!

حتی کلاسی که بسیار خوش درخشیدم و امروز در هفت سوالش ترهای تاریخی زدم هم عجیب است!

حتی کلاس استادی که همه را بلااستثنا 10 و 11 داده نیز عجیب است!

و از همه عجیب تر این که نمیدانم بر چه حسابی بیشتر از قبل دنبال این هستم که پنجشنبه بشود و به اصفهان برگردم!

البته زندگی پاردوکسیکال خیلی هم خوب است، مثلا در اوج ناراحتی و غم و اندوه، اتفاق عجیبی بر سر آدم هوار میشود که آدم نمیداند بخندد یا گریه کند. در طی این مدت از این اتفاقها برایم بسیار افتاده است و بزودی از آنها خواهم نوشت، فقط میخواهم بگویم که زندگی اگر پارادوکس نداشته باشد خیلی هم بی مزه است! زندگی پارادوکسیکال است که تازه معنا و مفهوم زندگی را به آدم نشان میدهد و البته به بی حافظهای چون من، بارها القا میکند که حواست به هندزفری n قیمتی ات باشد که دوباره در اتوبوس جا نگذاری و فردایش، پشت بند ناراحتی از این اتفاق در امتحان مهمت تر بزنی و دست به دامن زمین و زمان شوی که جان من یک کاری کنید پاس شود که اگر نشود تیغ دنیا گریبانم را میگیرد...

بله آقای هوشنگ، زندگی پارادوکسیکال خیلی هم خوب است. بیخودی غر نزن!