یادش به خیر...

خیلی هم تنگ شده...برای بی سیم بازیامون،شوخی های شبانمون،همکاری ها روزانمون،منطقه رفتن هامون،عزاداری هامون...

چقدر دلم تنگ شده برای بچه های خادم الشهدا،برای اون پیرهن یقه دیپلمات خاکی و نشان خادمی روی سینه،برای بدرقه کردن ها،صبحانه و نهار خوردن های دور هم...

می دونین...یه چیزی هست توی منطقه که بری مطمئن باش قلبتو جا می ذاری...اون یه معنویته که همه می بینن...

دوست شهید داشتن،شبای جمعه گلستان شهدا رفتن،سر سال تحویل وقتی همه سر سفره ی هفت سینن و تو خادمی شهدا و زائرینشون رو می کنی،تابستون خدمت کردن تو مناطق محروم...اینا یه حسیه که تا نری و ببینی اصلا نمی تونی درکش کنی و بیشتر فکر می کنی که شعاره...

ولی هیچکدوم شعار نیست...هیچ کدوم...

این روزا عجیب غریب دلم می خواد برم یه منطقه محروم دوباره اردوی جهادی،برم پیش بروبچه های اون مناطق کار فرهنگی کنم،برم و دور از چشم همه و کسی منو نشناسه،با افتخار بیل دست بگیرم و مدرسه بازسازی کنم تا بچه ها درس بخونن...

برم و جارو دستم بگیرم و یادمان جارو کنم،بیسیم دست بگیرم و تا نصفه شب هماهنگی اسکان زائرین رو بدم...

کارفرهنگی رو باید جایی کرد که بدونی جواب می ده،خوشحالی یعنی طرف تا سال قبل زائر باشه و سال بعدش با کاروان خادمین بیاد خادمی...

کار ارزشی یعنی فلان دندون پزشک باشی و تو مطبت کلی پول دربیاری،ولی ده روز بیخیال اون چند میلیون بشی و بیای اردوگاهXسرویس های بهداشتی رو تمیز کنی برای خدا...

کار با برکت یعنی دانشجوی دکتری باشی و دعوت نامه گر و گر برات از آمریکا و سوئد و نروژ بیاد و تو بیای توی جنوب کرمان اردوی جهادی...

زیبایی یعنی خوشکل و خوشتیپ باشی،ولی تو اردوی جهادی از بس کار کردی و خاک رو سر و روت نشسته،اون خوشکلیت کم باشه...

شاید توی سال رفیقامو ده بار هم ماچ نکنم،ولی تو اردوی جهادی و منطقه روی سر و صورتشون همینطور ماچ می کنم...

صورتی که برای خدمت به خلق عرق کرده،خیلی خیلی بهتر از اون صورتیه که برای گمراهی و این حرفا هزارتا کوفت و زهرمار روش مالیدن...

پ.ن:یعنی این ترم ترکوندم تا الانفقط پاس کردم فعلا

پ.ن:تراک قسم ما رو هم خواستین گوش بدین...یه غزل چهارپاره از خودمه...

دانـــــــــــــــلود